Πόσο ειρωνικό μπορεί να είναι μία ομάδα να βρίσκεται στην κορυφή μίας διοργάνωσης και από τη μία στιγμή στην άλλη να πέφτει στον πάτο της; Και πόσο απίθανο είναι; Εμείς λοιπόν, οι απίθανοι Έλληνες το ζήσαμε και αυτό! Δε χρειάζεται να επαναλμβάνω τα ιστορικά στοιχεία… Τα ξέρουμε όλοι…
Απογοητευτήκαμε φέτος βλέποντας την ομάδα μας να φεύγει χωρίς βαθμό από τα γήπεδα της Κεντικής Ευρώπης… Και αναπόφευκτα αυτή η απογοήτεσυη έπεσε στα κεφάλια των ποδοσφαιριστών και της τεχνικής ομάδας… Τους βομβάρδισαν οι Έλληνες φίλαθλοι, ο ελληνικός και ξένος τύπος. Βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα πλήθος διψασμένο για νίκες, διακρίσεις και δόξες. Οι διαφημιστές που τόσα είχαν επενδύσει πάνω τους, τραβάνε τα μαλλιά τους (όσοι έχουν)…
Και αναρωτιέμαι και εγώ: Γιατί παραπονιούνται; Η εθνική μας δε μπορούσε να καταρίψει τους νόμους της Φυσικής! Ο Νεύτων ανακάλυψε τη βαρύτητα και έκτοτε είναι νόμος; Ό,τι ανεβαίνει, κατεβαίνει… Συμφωνώ, ότι η εθνική όχι μόνο έπεσε στο έδαφος, αλλά βυθίστηκε και κάτω από αυτό με τις επιδόσεις της. Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι. Σε τέτοιες ώρες αρκεί να σκεφτούμε ότι πριν τέσσερα χρόνια κανείς δεν περίμενε την εθνική μας (με ωραίο ποδόσφαιρο και μία γερή δόση τύχης) να ανέβει στην πρώτη θέση της Ευρώπης. Αφού μας χαρίσανε τέτοιες στιγμές απλώς ας κάνουμε τα στραβά μάτια και πάμε παρακάτω…
Όποιος το είπε ήταν σίγουρα πολύ σοφός: “Πέφτουμε για να μάθουμε να σηκωνόμαστε”
